100 айлын гудамж

Хуучин усны тэрэгний эвдэрхий дугуйг
Хуруу гараараа эвлүүлж суугаа тэр бүсгүй
Хүний нутгийн хүйтэн салхинд
Хөлстэй, дарстай зүтгэсэн нэг залуугийн гэргий нь
Хөлсний хятадын угаадсан дээгүүр
Хөл бөмбөг тоглон гүйх тэр хүү
Харь оронд мөнгө хурааж буй
Хайртай аавынхаа бондгор үр нь
Хөдөө тэднийх малтай байсын
Хөргөгчин дотор нь мах байхгүй ээ одоо тэднийд
Хөөрхий аавийн барлагдаж олсныг ээж
Хужаагийн дэлгүүрт орлого болгоно
Хараагийн шилийг ерөөгийнхтэй цуглуулж хүү нь
Хорийн чихрээр ходоодоо баярлуулна
Арын хашааны ажилчин хятад
Атгахан газарт хашаа татаад
Шанага дүүрэн шороо ухаж
Шилтэй шингэнээр угааж өгнө
Хятад харин шаахайгаа углаастай
Хивстэй өрөөгөөр алхалдаг болно
Эгчид харин хужаа ах
Ээмэг зүүлт өгч хаяа баярлуулна
Эгч удахгүй түүнтэй гэрлэж
Ээжийг эмээ, аавыг өвөө болгоно
Бүл нэмж зуун айлынхан
Бяцхан эрлийз үртэй болно
Хөрш айлын Болд ах
Харааны шил олныг хаяна
Удахгүй тэгээд аав ирвэл
Улам олныг хүү цуглуулна.

2008.09.28
Улаанбаатар хот.

Будран орох анхны цас

Цасан цагаан ширхэг будран
Цагаан олоогүй хүйтнийг бэлэглэлээ
Өөрөөн гэхдээн газар унахдаан
Өнгөөн алдан хайлж орхилоо

Цаасан үг чинь бодролд минь хайлж
Цана хүүрэг сэтгэлд минь татууллаа
Өчигдөрхөн шивнэсэн хоосон үгс чинь
Өр зүрхийг минь халтартуулан буулаа

Будран бударсаар цасан ширхэгүүд
Буурал өнгө орчлонд нэмлээ
Бодолд минь хайлсан янаг үгс чинь
Буурал үс надад нэмлээ

Тэнгэрээс буусан хур тэгээд
Тэнд эндгүй шингэн одлоо
Тэнэгхэн чиний минь шивнээ үгс
Тэнд эндхийн бүсгүйчүүлд үлдлээ

Алаг хорвоод өнгө нэмж
Атга атгаар цас хаялна
Алаг зүрхэнд минь гуниг нэмж
Атгахан зүрхийг минь чимхлэн хаялна

Будран орох анхны цас аа

2008.10.12
Улаанбаатар хот.

Гэрэл үгүй бол сүүдэр гэж юуг хэлэх билээ

Ээжийн минь зөөлхөн гар үгүй бол
Эгэлгүй хатуу гэж юуг мэдрэхсэн билээ
Чиний минь ялгуухан хайр үгүйсэн бол
Чинь үнэн гэж би юунд итгэхсэн билээ

Жаргал гэж чи нэгийг бодвол
Зовлон гэж чамд өнөө нь бодогдоно оо
Бүхнийг чи өөр шигээн хайрлавал
Бүлээн дулааныг чи өдөр бүр мэдэрнэ ээ

Жаргах нарны гэрэлд жавартай үдшээн орхио
Маргаашийн мандах нарнаар магнайгаан тэнийлгэж амьдар аа
Өтөл нялхсын хооронд өчигдрөөн умартаж амьдар
Өнөөдрийн өөдлөх нарнаар өнгө нэмж амьдар аа

Найз гэж чи нэгийг онцолвол
Дайсан гэж чамд нэг оногдоно оо
Нөхөд гэж чи бүгдийг онцолвол
Дасаж бүгд чамайг хүндэтгэх болно оо

Гэрэл байдаг болохоор сүүдэр байдгиймаа
Гэгээн байдаг болохоор бараан бас байдаг юм аа
Өдөр байдаг болохоор шөнө байдгиймаа
Өр зүрх өвддөг болохоор догдлол баяслийг бас мэдэрдэг юм аа

Жаргал үгүй бол зовлон гэж юуг хэлэхсэн билээ...

2008.10.14
Улаанбаатар хот.

Задгай ба битүү

Бодсон хийснээ баруун солгойгүй чалчигчийг ам задгай гэнэ
Болзсон уулзсантайгаа баруун солгойгүй учрагчийг энгэр задгай гэнэ
Банзал, хантааз нь бүх л биеийг нь халхлахгүй бол хувцас задгай гэнэ
Баригдах хүрээ гэж үгүй аливаа юмыг л ер нь задгай гэнэ

Бодон бодон ганц үг унагагчийг битүү санаатан гэнэ
Бодолтой хэлсэн үг нь давхар утгатай бол битүү үг гэнэ
Баринтаглаж боосон бүхнийг битүү эд гэнэ
Баригдсан хүрээтэй зүйлийг л ерөнхийдөө битүү гэнэ

2008.11.10
Улаанбаатар хот.

Уншсан номоо чи газарт хаян босдог
Ухаан алдталаан адал явдал дунд өрнөчихөөд
Урдаас хойш хүртэл нь сампиртал нь эргүүлчихээд
Уншсан номоон чи газарт хаян босдог

Сонгодог зохиол л нэгэнтээ биш бол
Сонирхох зүйл үгүйг чи үл мэддэг

Азаргаан унан давхиад чи оддог
Адал явдалд дахин өрнөхөөр
Азтай учралд дахин нэгэнтээ автахаар
Азаргаан унан давхиад чи оддог

Сонгодог зохиол л нэгэнтээ биш бол
Сонирхох зүйл үгүйг чи үл мэддэг

Хайш яайшхан гарчиг төдийхөн номыг л
Хойноос нь урагш хүртэл нэвширтэл нь эргүүлчихээд босдог
Тархи чинь халаас шигээн нимгэн болохоор
Тэнд нь хаяад л босдог чи уншсан номоон.

2009.01.11
Улаанбаатар хот.

Газар дэлхий, цаг хугацаа

Аз жаргалтай мөчийг минь харж байсан бол модод шуугин баясах байсан биз
Амрагийн минь үгийг сонсож байсан бол салхи намууханаар исгэрэлдэх байсан биз
Алхааг минь мэдэрч байсан бол газар дэлхий намалзах байсан биз
Аз жаргалтай мөч бүхэн минь сэтгэлд минь л ганцхан үлдсэн болохоор
Асгаран урсах нулимсийг минь мод, салхи, газар дэлхий чи ойлгохгүй ээ
Агуу бүхний гэрч байсан ч чи дүлий, сохор харалган хэвээрээ мөнхийн бүтээл
Хөгшид нялхс, хүүхэд залуус чиний хувьд мөнх мэт
Хайр дурлал, янаг амраглал чиний хувьд дуусашгүй мэт
Нялх үрийн мэндлэн орилох дуун өдөр бүрт чамд сонсогдоно
Настан буурал хорвоог орхих гашуудал мөч бүр чамд сонсогдоно
Янаг амрагийн халуун авиа бүр яг л адилхан сонсогдоно
Яруухан эгшигт хөгжим чамд өдөр бүр уянгална.
Манцуйнаас нэг нь гарахад нөгөө нь орж байдаг орчлонд
Маргашгүй үхэл амьдралыг чи үл мэдрэн мөнхөд оршино.
Улирч өнгөрсөн амьдралыг минь надад сануулах мэт
Ургаж нахиална, бас гандаж шаргалтана модод таануус
Урсаж өнгөрсөн цаг хугацааг надаас нуух мэт
Уул ус, гол горхи байгаагаарай л мөнхөд оршино.

2009.01.22
Улаанбаатар хот.

Зүрх минь зүсэгдэнэ

Зүрх минь зүсэгдэнэ
Зүгээр суухад нулимс минь цуварна
Үдшийн болзоонд чамтайгаа өнгөрөөсөн мөчүүд
Үерхэж дотноссон хайрын намуухан үдшүүд
Цаг хугацааны салхинд хуй болон эргэлдэж
Цаг үргэлжид сэтгэлийг минь тэнгэрт тултал хөөрөгдөнө
Цавцгар үйлнээс ч хүйтэн хагацлын гунигт сэтгэл
Цааш нааш хөлхөлдөн тэнгэрээр нэг тэнүүчилнэ
Үүлгүйн орчлонд үлдсэн сэтгэлгүй бие харин
Үүрдийн гуниглалд автан газраар нэг мөлхөлнө
Хорвоогийн хатуу өдрүүд гэрлийн хурдаар цахилахад
Хөл нийлэн чавхдахгүй янагаан дурсан үймэрнэ ээ
Халуун янагийн хайранд дурлаж орхисон сэтгэлээ
Хатаж гундсан цогцостойгоо хадаж орхиод гэлдэрнэ ээ
Зүрх минь зүсэгдэнэ
Зүгээр суухад нулимс минь цуварна

2008.05.13
Улаанбаатар хот.