Үүрд баяртай.

Хэлэхийг хүсэх үг ч үлдсэнгүй
Харахыг хүсэх сэтгэл ч үлдсэнгүй
Эргэж хэзээ ч харахгүй
Эндээс би үүрд явлаа
Зугатаж явсан чиний бие
Зугатаж холдсон миний сэтгэл
Сэтгэлгүй бие, биегүй сэтгэл
Салахаас өөрцгүй бидний амьдрал
Учран жаргахыг чамаас хүсэхгүй
Уулзан суухыг ахин хүсэхгүй
Хэзээ ч эргэж ирэхгүйгээр
Хажуухнаас чинь би холдон явлаа
Аргадаж дуусахгүй чиний сэтгэл
Ахиж хиртэхгүй миний бие
Хиртэй сэтгэл, хайртай бие
Хэзээ ч нийлэхгүй бидний амьдрал
Би явлаа баяртай
Бэтгэртлээн битгий санаарай намайг
Хэзээ ч эргэж ирэхгүй болохоор
Хэлж нэрийг минь ч бүү дурсаарай

2010.12.23
Cheongju, South Korea

...

...
Зав гээчийн залууг замын хугасад гээчихээд
Залхуу, нойр хоёроон үдшийн хугасад даатгачихаад
Замд таарах залуугийн халуун нүдийг өвөртөлчихөөд
Залуу халуун насаа номын хуудастай цуг эргүүлчихсээн
Өндөр өсгийтэй гутлаан тоосонд даруулж орхичихоод
Өнөөх ганган түрийвчээн тураалын зэрэгт оруулчихаад
Өдөр цагтай уралдаж өлсгөлөн тархиан хооллоод
Өөр зав гаргасангүй ээ, өөрөөн тэгээд бодож сууна
Амьдрал гэдэг юу юм бэ, ажиллахын нэр мөн юм уу
Ажил гээчийн уналганд халаагүй явах морь юм уу эсүүл
Уулгамч гээчийн тэмцэл дунд ухаан бодлоон уралдуулж
Уут дүүрэн мөнгийг урьтаж олох жүжиг юм уу
Ажиллах гэдэг юу юм бэ, амьдрахын нэр мөн юм уу
Амьдрал гээчийн тогоонд ялзартал буцлах цогцос мөн үү
Зуун зуун жил зураг шиг өнгөрөөд одохын хооронд
Зурвасхан энэ мөчид ч ажиллаж өнгөрөөх нь зөв ч юм уу
Нүднээс унасан нулимс газарч уналгүй шингэхийн зуур
Нууцхан гунисан сэтгэл мандах нарнаар сарнихын хооронд
Зав гээчийн залууг замын хугасад өвөртөлчихөөд
Залуу халуун сэтгэлээр тэдний дунд зугаацана аа

2010.09.27
Улаанбаатар хот.

Зуны үдэш

Салхи, сэрүүхэн сэвэлзэх салхи
Сэтгэлийн минь гүнд гуниг хөврүүлэх шиг
Хөгжим, аялгуулан эгшиглэх хөгжим
Хоосорч үлдсэн сэтгэлийг минь хөглөх шиг
Уйтай үдшийг надад бэлэглэн
Урьдийн бүхнийг сэтгэлд шивнэх шиг
Сайхан тэр хайрын дурсамж бүхэн
Сэтгэлд минь ийм тодхон байхад
Хажууд минь яагаад, дэргэд минь яагаад
Хонгор минь чи минь байхгүй байна вэ?
Дуусашгүй хуудастай хайрын ном
Дэлгэж надад уншуулж орхичихоод
Хааж орхилгүй, хурааж тавилгүй
Хаашаа чи минь явж одов оо
Намуухан үдшийн энэ саран
Надаас улам улам холдон одоход
Мартаж үл зүрхлэм чиний хайр
Маргаашийн нарнаар эргээд ирэх юм шиг
Гялсхийн харвах тэр одонд
Гомдол, гунигаан дайж явуулчихаад
Хэзээ ч уучлахгүй сэтгэлээн би гээчихээд
Хурдхан чамдаан очмоор ч юм шиг
Шиврэн шиврэх борооны энэ дусалтай цуг
Шөнөөр чамдаан уусан цэнгэмээр
Нарны эзгүйд догдолж хулжсан нойр
Намайг чамтай минь учруулах шиг
Зуны үдшийн гайхам энэ орой
Зүрхэнд минь уйтай хөг эгшиглүүлэх шиг...

2010.06.04
Улаанбаатар хот.

Чамайг санана

Хайрлаж шивнэсэн үг чинь
Замхарч арилаагүй байхад
Халамцаж согтсон сэтгэл минь
Зэрэглээ харуулдан гунисаар

Гуниж уйлах шиг саарал үүлнээс
Дусал дуслаар бороо шиврэхэд
Гуниг дүүрэн уйтай нүднээс минь
Бодол бодлоор нулимс дусласаар

Үүрээр мандсан нарнаас өөр
Илч мэдрээгүй өөрийгөөн би
Үйлгүй үдшийн салхийг ч
Илбээд өнгөрөхийг зөвшөөрсөнгүй

Циркийн олс шиг амьдралын гүүрээр
Тэнцэн ядан ганцаар гэлдрэхдээ
Цэнгэл, жаргалын дүүжин гүүрээр
Тэнэж одсон чамайгаа санана

2010.06.28
Улаанбаатар хот.

Үүл

Тэнгэр шиг хоосон сэтгэлийн минь
Тэртээ нэг үзүүрт чи үүл болон хөвнө
Заримдаа тэр үүл аадар буулган нулимс урсгана
Заримдаа салхи босгон хуй тавина
Өдөр хоног ээлжлэн урслаа ч
Өөр нэг нь сэтгэлд бодол хургасангүй
Газар дэлхий эргэн эргэлээ ч
Ганцхан тэр үүл тэндээ л үүрд үлдэнэ


2010.05.10
Улаанбаатар хот.

Санаж байна би....

Санаж байна маш их санаж байна
Сархадын исгэлэнд сэтгэл минь дарвихад
Салхины исгэрээнд дууг чинь сонсож
Сарны гэрэлд чамайгаан харах шиг
Хөнгөн хөгжмийн намуухан эгшигт
Хөл минь биш сэтгэл минь хийсч
Дуслах нулимс урсах гунигтай цуг
Дүр чинь сэтгэлд минь танц эргэх шиг
Маш их санаж байна би санаж байна
Маргааш ч чи минь байхгүй гэхээр
Сэрээд мартах зүүд бишийг мэдэрч
Сэтгэл минь хоосорч зүрх минь зүсэгдэх шиг
Санаж байна би....

2010.02.28
Улаанбаатар хот.

Сэтгэлд хөвөрсөн гуниг

Урсан долгилох мөрөн чи хаашаа зүглэнэ вэ?
Уйтгар гунигийг минь хамт аваад яваач
Ээжийн минь аягатай цайнд дусал болон ороод
Эрх охиных нь гунигийг хуваан тайтгаруулаач

Сэрүүн салхи чи аль зүг рүү явна вэ?
Сэтгэлд хургасан гунигийг минь хамт аван одооч
Найзын минь дотно үг яг одоо надад хэрэгтэй байгааг
Нэгхэн үгээр ч хамаагүй тэрэнд минь шивнээд өгөөч

Шиврэн орох борооны дусал чи хааш нь шингэнэ вэ?
Шархалж үлдсэн сэтгэлийг минь угаан одооч
Аавын минь хундагатай дарсанд дусал болон ороод
Амьдралын гашуунд хөл алдан согтоог минь дуулгаач

Урсан асгарах гомдлоон хөврүүлэн
Уйлж очоод тэдэндээн эрхэлмээр
Сэмжирч хөвөрсөн гунигаан аргадуулахаар
Сайхан тэдэндээн гүйгээд л очмоор

2010.04.17
Улаанбаатар хот.