Би Vimo-чин

Монголын анхны SNS site болох http://vimomn.net -д зориулав.


Би Vimo-чин

Ажилдаан ирмэгцээн би Vimo-гоон нээгээд суудаг аа
Ахан дүүсээн санагалзахдаан андаан эрэн тэмүүлдэг ээ
Алгын чинээхэн газар тэмдэглэл болгож бичээд
Анд найз нартайгаан би зовлон жаргалаан хэлэлцдэг ээ

Ээжрүүгээн өвдчихлөө гэж утасдаж би зүрхэлдэггүй ээ
Эвий минь дээ өвдчихөж гэж энд хэн ч намайг аргаддаггүй
Хал үзэж шаналахдаан Vimo-гоон тэврээд цурхирдаг аа
Хатуу чанга үгээр хариу найз нар минь чимхдэг ээ

Аз жаргалтай мөчөөн аавдаан утсаар хэлдэг ч
Агшин хором өнгөрөхөд харилцуур тасран оддог
Баярлаж дэвхцсэн эрчээрээ тэмдэглэл бичээд шүршдэг
Бахархаж анд нөхөд минь халуун үгээр тэвэрдэг ээ

Хүний нутгийн залууд харцаан би унагаагүй ээ
Хүйтэн хөр чулуунд нь нулимсаан би дусаагаагүй
Холын хол суугаа андынхаан зургийг харж
Баяр гунигийн нулимсаа Vimo-гийнхоо л ард арчдаг аа

2007.12.28
Cheongju, South Korea.

Хайртай найздаа...

Өөрийнхөөн зайг дурсамж болгон үлдээчихээд
Өнгөцхөн үзэгдэх төдий сэтгэлийг минь зогоочихоод
Дэлхий ертөнцийн нөгөө талаас
Дэлгэцний цаанаас хаяахан өнгийх

Дэндүү дотны найз чамдаан
Дэлгэц дүүртэл захиа бичлээ
Гашуун нулимс, халуун инээдээн
Гарын хуруугаараан хуваалцдаг хирнээн

Яагаад ч юм бэ чамайгаан дурсаж
Нулимс дуслуулан байж, нууцхан бас инээн байж
Жижигхээн энэ өөрийнхөө ертөнцөөс
Карласоны сэнсийг зүүгээд
Алсдуухан өнгөрснөөр тэнэлээ.

Цүнхэнд багтахгүй Демидовичоо тэврээд
Цаасгүй бодлого толгойндоон эрээлээд
Янзага пичень дөрвөөр нь хуваагаад
Ядрахаа ч мэдэхгүй хөгжилдөж байхын

Жинсэн өмдөнд хуниас суутал
Жижүүр эгчийг гуйж бас хулхидаж
Лаб-ын өрөөнд наймыг хүртэл
Лав даг зүгээргүй сууж байх юм

Тооны сургуулийн толгойтой банди нарыг
Тоолж нэрлээд шоглохоор төлөвлөж
Торомгор нүдээ цавчилгүй ширтээд
Тоогүй байдалд оруулж байхын

Дэвтэр гээчийг хэрэглэхээн болиод
Дэлгүүр алгасаж гуанз ороод
Цагийн багшийн цалин өвөртлөөд
Цалингаан буухаар наргидаг байж

Тив алгасаж захидал нисгээд
Таван жилийг ардаа үдэж
Нэрнийхээ өмнө нэр зүүцгээж
Нэгнийгээ харалгүй нилээд уджээ

Сэнс эргэлдэж би газардаад
Сайхан дурсамжаан бичиж үлдээгээд
Алсын алсад суугаа найздаа
Анд нь энэ захиагаан нисгэлээ.

2010.11.03
Улаанбаатар хот.

Төрөөс нэхсэн хайр

Тэр өдөр онгоцонд суухад
Тэн хагас нь залуус байлаа
Тэднийг хараад өр минь өвдөж
Тэнхээ мэдэн орилмоор санагдлаа

Энхийн дайнд ялагдал хүлээж
Эрүүл биеээн тушааж яваа
Цуваа олон залуусыг хараад
Цурхирахгүй байж чадсангүй ээ дотроо

Цэнхэр өнгөөр хувцас жигдрэн
Цэлгэр нутгаан орхио залуус
Цэцэрлэгийн жоохоон хүү адил
Цэнгэл дүүрэн суугаа харагдана

Циркийн жүжигчин шиг ярьдаг бол
Цэргийн ахмад шиг хамаандалдаг бол
Онгоцны ахмадыг оролсон бол
Оройд нь ортол яримаар л байлаа

Хөөрхөн бөндгөр хүүгээсээ асуу
Хөөстэй чихрээр аавыгаан солиод
Хэдэн жил ч биш хором холдохыг
Хэрхэвч тэд зөвшөөрөхгүй байсандаа гэж

Эмгэн буурал ээжээсээн асуу гэж
Ээрүүл, ээзгийг гоёлоор солиод
Эрх үрээн хамераар харахыг
Эгээ нэг хүсэхгүй байсандаа гэж

Нутгын сайхан залуусаан харамлаж
Нуугдаж дотроон уйлж суулаа
Шоглож үснээс минь хэн татахын?
Шохоорхож намайг хэн ширтэхийн?

Хараа хүрэмгүй аглаг талаан
Халуу дүүгсэн төрсөн гэрээн
Хангайн согоо шиг охид биднээ
Хайраар дутаах нь юуны учир вэ?

Сүрлэн шаахай вагон дүүрээд
Сүрэг сүргээр залуус захлахад
Ойд төөрсөн өнчин янзага шиг
Охид бид чинь хаашаа одох вэ?

Авдар сандайлсан аавын хүүдийг
Алс нутагт цөлж орхиод
Түшээ ноён таны суудал
Тийм зөөлхөн үлдээ бол уу?

Төр эзэгнэсэн харчуул та нарт
Түмэн охины өнчин зүрх
Туг тахиж суудал ахихад чинь
Тийм ихээр хэрэг болоо юу?

2010.06.27
Cheongju, South Korea

Хэн ч дэргэд минь байсангүй

Хэн ч дэргэд минь байсангүй

Гашуун нулимс уруул даван амтагдахад
Ганц ч үг гомдол дуслуулан унасангүй
Ганцаардал гутрал сэтгэлд нэвт амтагдахад
Ганцхан үг ч түүнийг дэвтээн норгосонгүй

Гуниг хөвөрсөн сэтгэл өмөлзөн гунихад
Гуравхан үгэн тайтгарал хань болон асгарсангүй
Мэгшин норгосон нойтон дэрийг минь хуваалцан
Мэгдэж зовинох хэн ч хажууд минь байсангүй

Гашуунаас гашуун нулимсан бороо сэтгэлд шиврэхэд
Гарт минь цув ч, шүхэр ч байсангүй
Хүйтнээс хүйтэн энэ үдшийн салхийг нөмөрлөх
Хажууд минь хэн ч байсангүй.

2009.09.03
Улаанбаатар хот.

Залхуу хүрээд байх юм аа

Залхуу хүрээд байх юм аа
Яг хийх гэхлээр эрээн дэлгэц бүрсийгээд л
Элдэв юмс үзэгдээд л залхуу хүрээд байхым аа
Харахгүй гэхээр л харагдаад хажуунаас хүн дуудаад л
Хэл өөрөөн загатнаад л хэдэн тийшээн арзганаад л
Нэг л мэдэхэд үдэш өнгөрч
Нилээдгүй хугацааг маацруулчихсан байхын
Харих гэхээр ажил нүдэнд
Хажууханд нь PC зэгсээстэй
Яг тэгээл хийх гэхээр
Чатанд найз зүүгдээд
Чанасан цай гүзээлмээр санагдаад
Дэлгэж тавьсан цаасаан хумиад
Дэлгэцнээс холхон чулуудчихаад л
Өдөр цагийг дэмий өнгөрөөж
Өөрийгөөн залхуунд даатгачих юм
Нэг мэдэхэд л нэгдэх
Нөгөө адил өдөр цаг урсаж
Баасан ахын төрсөн өдөр
Бараа бараагаараан болчих юм.
Зав гээчийг тэгээд
Залхуугаас хулгайлах гэхээр
Залхуу хүрээд байх юм аа

2009.03.04
Улаанбаатар хот.

Миний амьдрал

Цагаан цасан дэр мөр сараалах завгүй л өдрийг элээж
Цүнх дүүрэн ном чирсээр л гэртээн би ордог
Өнгө дүүрэн амьдралыг өрөөлөөс би нэхэлгүй
Өнөөдрийг маргаашийн төлөө гэж хичээнгүйлэн л хугасалдаг
Дуугайхан би дэлгэц ширтэж үдшийг жаргаадаг
Дуулим энэ хорвоог дэлгэцэн дотроос л олж би хардаг
Дуусашгүй эргэлдэх цагийн зүүнд зүүгдээстэй л эргэлддэг
Дутмагхан энэ амьдралтай дуу аялан нүдэлддэг
Хайрлуулж бас дурлуулж явах омог бардам залуу нас надад байна
Хайлж бас уясаж явах оргилуун итгэл ч бас байна
Хатуу орчлонгийн жавар үргэм халуун сэтгэл ч надад байна
Хагацал учралын түүх дүүрэн хөлдөж гэссэн зүрх ч бас байна
Хорин хэдхэн насаан харамчийн авдарт цоочилж
Хорвоогийн бор хоногийг хар цагаантай зодолдуулчихаад
Дуусаж тасалдсан бэхнийхээн адил дусагнаж унасан нулимастайгаан
Дурайсан урт замыг өөрийнхөөрөөн л мутарлаж сууна.

2009.04.20
Улаанбаатар хот.

...

Нулимс минь урс урс, хэнийг ч үл санах
Хоосон сэтгэлийн сүг болгож үлдээлгүй урсаад өг
Нэхэж өмөрсөн сэтгэлийг минь дэвтээж
Хэтэрч асгартал цуваад өг