Намайг аваач!

Нулимс нүдийг бүрхэн хацар даган урсана
Нүд уруулын хооронд гашуун зам татуулан урсана
Сэтгэлд айдас бүрхэн зүрх даган өвдөнө
Сэрүүн унтаагийн хооронд гашуун бодол хөвөрнө
Ээлжилж гарсан нар сар эргэх дэлхийг элээв үү
Ээлжилж зовоосон охин үрс нь ээжийнхээ сэтгэлийг элээв үү
Гэрэл сүүдэр ээлжлэн ээлжлэн цаг хугацааг элээв үү
Гадаа гэрт ээлжлэн ээлжлэн ганцхан ээжээ зовоов уу
Нулимс минь асгараад нууж чадахааргүй урсаа намайг
Холын хол цэнхэр тэнгэр хайрлан энэрч чадахгүй ээ гэв үү
Нүдэн дэх айдасаа нууж чадахааргүй өвдөө ээжийг минь
Хатуугаас хатуу хорвоо дэлхий сар жилээр даахгүй ээ гэв үү
Хайраар тань бялхаж, хамгаас жаргалтай яваа охин тань
Хорвоогийн хатуу чангад өвдөг сөхрөн цурхирахийг үл хүснэ
Өвдөж шаналсан ч тэвчих болохоор ээжийг минь орхиоч
Өөр хэниийг ч биш ганцхан намайг өвтгөөч
Холгож хорссон ч би тэвчих болохоор
Холдож одсон ч харамсахгүй болохоор
Хэнийг ч биш намайг аваач!

 Н.Оюун эрдэнэ 2014.05.25

Харанхуйн хот

Улаанбаатар хот гэдэг энэ их хот хөгжин дэвшиж байгаа мэт харагдавч оршин сууж байгаа хүмүүсийн цөөн хэдээс бусад нь сэтгэлийн гүн харанхуйн дунд амьдарч байна. Хот нь ил үзэгдэх утаан дунд, үл үзэгдэх гүн харанхуйн дунд оршино. Хүмүүс нь ядуугийн туйлд амьдрахаас гадна элдэв янзын өвчин дунд тэр их гүн харанхуйн гүнд амьдарна. Ойр төрлийн хэн нэгэн нь, найз нөхөд нь хаа нэг газраа өвдөөгүй, ямар нэгэн зовлонд учраагүй тийм хүмүүс маш цөөхөн. Бүх юм харанхуй мэт санагдах тийм мөч хүн бүхэнд шахуу тохиолдоно. Өдөрт хэдэн мянган хүн зүв зүгээр л хальтирч унана, машинаа мөргөлдүүлнэ, хэн нэгэн нь хүчиндүүлж, хэн нэг нь хөлдөж үхнэ. Зүгээр явж байгаад л дээрээс нь түсс. Амьдрал алга эргэхийн хооронд дуусах харанхуйн энэ хотод мэндэлсэн хүүхдүүд ч азгүй. Хаа нэг газраа согогтой, төрлөө гэхэд утаагаар амьсгалж, хятад хороор угжигдана. Хэн нэгэн нь хилс хэргээр шоронд орж, хэн дуртай этгээд 14 хоногийн дотор 5 хэл зааж сургана. Дэлхийг сөнөөж, бас аварна. Хамаг байдаг яам тамга нь хариу мэдэгдэл хийж том тэнэгтэнэ. Хийж болохгүй зүйл гэж энэ хотод үгүй. Хэдэн мянгаараа хятад иргэд хотын гудамжаар шан нян пан дян гээд л энүүгээр тэрүүгээр олив долив хийж бяцхан тэнэг эмэгчингүүдийг олзлоно. Үйлдвэр, олзворын хог ууж урссан хатан туул нь загас жараахайгаа шидлэн цурхирна. Эцэс сүүлд нь хамаг зовлонгийн бурууг хөөрхий эмч нарт тохно. Буруутан нь олддоггүй тамын энэ тогооны гол эзэд нь од нь харваж хариуцлага алдсан хөөрхий эмч нар. Хэсэг зуур хэн нэгэн эмч нь дараагийн удаад дараагийн нэгэн эмч нь бүхний амны зугаа болж, ядарсан ардын анхаарлын төвд хамаг хараалыг иднэ. Бидэнд ямар ч эмчийг буруутгах эрх байхгүй ээ. Өдөрт арав хүрэхгүй хүн үзээд суудаг 50 сая хүн амтай Солонгос эмч нар шиг үнэтэй тоног төхөөрөмж, шинжлэх ухаанаар зэвсэглсэн биш, шалан дээрээ хүртэл өвчтөн хэвтүүлээд гар хумхилгүй, нүд цурам хийлгүй ажиллаж байдаг хөөрхий 70 оны технологиор 21-р зууны өвчтөнг эмчилж суугаа 3 cая хүнтэй эмнэлгийн өдөрт багадаа гучин хүн эмчилдэг эмчид би лав буруу өгч чадахгүй. Үхтэл сурч, муужиртал ажиллаад цэвэрлэгчийн цалингаас бага цалин авдаг тэр хүмүүсийг юу ч хийж байсан би лав даг буруутгахгүй ээ. Ухаан мунхаг ард түмнээ өнөөдрийн талх, гурилаар зогоож, монголын баялагийг хувааж идсэн 3% тэр баячуулыг ч буруутгахгүй ээ. Энэ амьдрал, ийм зовлон харанхуйн дунд нулимс дуслуулан амьдраа бид бүгдийн буруу! Чухамдаа ганцхан хүүхэд гал алдаж нас барсны төлөө улс даяараа гал асаагуурт түгжээ хийх стандарт гаргаж ашиглаж суугаа японы хөгжилд атаархаж, бараг нэг ч хүүхдийн эндэлгүй эхийг төрүүлж байгаа швецаруудад атаархаж, хоёр гар нь тасраад уначихсан хүний судас шөрмөс бүрийг залгаж суугаа солонгосчуудад атаархаж, ам булаалдан ярихаас илүүтэйг үл хийж чадах бидний л буруу. Улсын хөгжлийн түлхүүр болсон IT -ийн салбар нь хүний хойноос алга сайн ташиж гүйсэн хүний хувь хүртсэн суудал болчихсон байхад дугай л сууж, чаддаг байж чаддагаа илэрхийлэхгүй, мэддэг байж хийхгүй, ярьдаггүй тэр бүх залуусын буруу. Хүмүүс үхэж байхад эмнэлэг булаалгаж байгаа бол тэр бидний буруу булааж байгаа тэдний ч буруу! Эргэн тойрон алга ташигчдаар хүрээлүүлж, хаан сэнтийд заларсан эрхэм гишүүд та бүхний буруу! Хийнэ гэчихээд хийхгүй, чадна гэчихээд чадахгүй байгаа тэр хүмүүсийн буруу! Яг өнөөдөр өвчин тусвал монголд эмчлүүлдэг их хурлын гишүүд хэд вэ? Яагаад тэгвэл монголд эмчлүүлж болохооргүй байгаа юм бэ? Харанхуйн энэ хотыг ёлтойсон гэрлээр гэрэлтүүлж чадах эмнэлэг, боловсрол хоёр бүхний ард явах нь юуны учир тэр вэ?

Нулимс минь яагаад нүдээр минь бүрхэнэ вэ
Нууцхан гуниг яагаад сэтгэлийг минь бүрхэнэ вэ
Цав цагаан цасан дээр урсан унасан тэр нулимсыг
Цав цагаан сэтгэл дээр минь дусан үлдсэн тэр толбыг

Хэзээ ч арилгаж чадахгүйгээ чи мэдэх болохоор
Хорсол гунигт намайг живүүлээд явж одсон уу

Нүдэнд чинь би дахиад харагдахгүй болохоор
Нүүрээ наан цээжинд чинь эрхлэхгүй болохоор
Эргээд ирсэн ч чамайг уучлахгүй болохоор
Эгцэлж чам руу харахгүй болохоор

Харуусавч хожимдсон тэр сэтгэлтэйгээ
Хариу нэхэлгүй орхиод одсон уу

Сэтгэл минь яагаад ийм ихээр өвдөнө вэ
Сайхан тэр дурсамжийг ийм ихээр үгүйлнэ вэ
Нулимс минь яагаад ийм ихээр урсана вэ
Нэгэнт одсон хайрыг би яагаад үгүйлнэ вэ

Намайг үгүйд сэтгэл чинь өвдөхгүй бол
Нааш ирээ гэж би чамайг дуудахгүй ээ
Хайр дүүрэн зүрхээ алган дээр чинь тавиад
Хамгийн сайхныг чинийхээ амьдралд ерөөнө

Баяртай

Худал ярьсан үг бүхэнд чинь согтож
Хуурамчхан чамаас салахыг би хүсэвч
Дэндүү дассан энэ сэтгэлд би бүдэрч
Дэргэдээс чинь холдож би үл чадна

Надад үл итгэх бүрт чинь би чамайг чадаж
Нэгэнтээ хариу авах мэт санагдавч
Хорстол хуурсан чиний тэр үйлдэл бүр
Хоромхон төдий ч сэтгэлээс минь үл арилна

Уйлах тусам сэтгэл минь уужрах ёстой атал
Уйдах тусам чи надаас холдох ёстой байтал
Бие биедээ уусан цэнгэсэн өдрүүд урсан
Бие биенээ хуурсан өдрүүд үргэлжилнэ

Нэрийг чинь ч дахин дуурсахыг би үл хүсэн
Нэг л өдөр чамайг орхин одохоо би мэднэ
Хуурамч бүхэн тэр өдрөөр дуусч
Худал ярихыг чинь ахин би сонсохгүй ээ баяртай

Хайргүй сэтгэл, сэтгэлгүй жаргал Халуун бие, харуусал гуниг

Омголтож хатсан уруулаан нэгэнтээ би норгосон
Омог бардам сэтгэлээн хувцастайгаан цуг тайчсан
Хаврын шөнийн уртыг чимээтэй, аниртай үдэж
Хүйтэн хөнжлөөн тэгэхэд амь ортол бүжсээн

Хөв хөндий сэтгэл, хав халуун ортой
Наран мандтал цэнгэж, сар нь ичтэл жаргасан
Хов хоосон сэтгэл, дүв дүүрэн цэнгэлтэй
Нартыг тэгтэл доргиож нэгэн үдшийг үдсээн

Сэрүүн үдсэн шөнийг нар нь тэгэхэд сэрээсэн
Сэтгэл үгүй цэнгэлээр цэнгэж дуусаад уйлсаан
Халуун үдсэн шөнийг чиний дурсамж нурааж
Халуухан шөнийг умартаж хөлдөөн сөхөртөл ичээсээн

Намайг хуурсан тэр өдөр чамд минь ямар там байсныг
Надад хэлсэн үг чинь тэгэхэд ямар чин үнэн байсныг
Эргэж хэзээ ч ирэхгүйгээр явж одсон өөртөөн
Эцэслэж би нэгэнтээ энэ мөрийг үлдээлээ:

Гар бариад өнгөрөх шиг энгийн л нэгэн үдэш байдгийн
Гал гараад унтрах шиг зүгээр л нэгэн жаргал байдгийн
Үдшээр эхэлсэн цэнгэл үүрээр дуусаад л өнгөрдгийн
Үгээр хэлэмгүй гунигийг үүрд үлдээгээд л оддогийн

Хайргүй сэтгэл, сэтгэлгүй жаргал
Халуун бие, харуусал гуниг

2011.04.01

Үүрд баяртай.

Хэлэхийг хүсэх үг ч үлдсэнгүй
Харахыг хүсэх сэтгэл ч үлдсэнгүй
Эргэж хэзээ ч харахгүй
Эндээс би үүрд явлаа
Зугатаж явсан чиний бие
Зугатаж холдсон миний сэтгэл
Сэтгэлгүй бие, биегүй сэтгэл
Салахаас өөрцгүй бидний амьдрал
Учран жаргахыг чамаас хүсэхгүй
Уулзан суухыг ахин хүсэхгүй
Хэзээ ч эргэж ирэхгүйгээр
Хажуухнаас чинь би холдон явлаа
Аргадаж дуусахгүй чиний сэтгэл
Ахиж хиртэхгүй миний бие
Хиртэй сэтгэл, хайртай бие
Хэзээ ч нийлэхгүй бидний амьдрал
Би явлаа баяртай
Бэтгэртлээн битгий санаарай намайг
Хэзээ ч эргэж ирэхгүй болохоор
Хэлж нэрийг минь ч бүү дурсаарай

2010.12.23
Cheongju, South Korea

...

...
Зав гээчийн залууг замын хугасад гээчихээд
Залхуу, нойр хоёроон үдшийн хугасад даатгачихаад
Замд таарах залуугийн халуун нүдийг өвөртөлчихөөд
Залуу халуун насаа номын хуудастай цуг эргүүлчихсээн
Өндөр өсгийтэй гутлаан тоосонд даруулж орхичихоод
Өнөөх ганган түрийвчээн тураалын зэрэгт оруулчихаад
Өдөр цагтай уралдаж өлсгөлөн тархиан хооллоод
Өөр зав гаргасангүй ээ, өөрөөн тэгээд бодож сууна
Амьдрал гэдэг юу юм бэ, ажиллахын нэр мөн юм уу
Ажил гээчийн уналганд халаагүй явах морь юм уу эсүүл
Уулгамч гээчийн тэмцэл дунд ухаан бодлоон уралдуулж
Уут дүүрэн мөнгийг урьтаж олох жүжиг юм уу
Ажиллах гэдэг юу юм бэ, амьдрахын нэр мөн юм уу
Амьдрал гээчийн тогоонд ялзартал буцлах цогцос мөн үү
Зуун зуун жил зураг шиг өнгөрөөд одохын хооронд
Зурвасхан энэ мөчид ч ажиллаж өнгөрөөх нь зөв ч юм уу
Нүднээс унасан нулимс газарч уналгүй шингэхийн зуур
Нууцхан гунисан сэтгэл мандах нарнаар сарнихын хооронд
Зав гээчийн залууг замын хугасад өвөртөлчихөөд
Залуу халуун сэтгэлээр тэдний дунд зугаацана аа

2010.09.27
Улаанбаатар хот.

Зуны үдэш

Салхи, сэрүүхэн сэвэлзэх салхи
Сэтгэлийн минь гүнд гуниг хөврүүлэх шиг
Хөгжим, аялгуулан эгшиглэх хөгжим
Хоосорч үлдсэн сэтгэлийг минь хөглөх шиг
Уйтай үдшийг надад бэлэглэн
Урьдийн бүхнийг сэтгэлд шивнэх шиг
Сайхан тэр хайрын дурсамж бүхэн
Сэтгэлд минь ийм тодхон байхад
Хажууд минь яагаад, дэргэд минь яагаад
Хонгор минь чи минь байхгүй байна вэ?
Дуусашгүй хуудастай хайрын ном
Дэлгэж надад уншуулж орхичихоод
Хааж орхилгүй, хурааж тавилгүй
Хаашаа чи минь явж одов оо
Намуухан үдшийн энэ саран
Надаас улам улам холдон одоход
Мартаж үл зүрхлэм чиний хайр
Маргаашийн нарнаар эргээд ирэх юм шиг
Гялсхийн харвах тэр одонд
Гомдол, гунигаан дайж явуулчихаад
Хэзээ ч уучлахгүй сэтгэлээн би гээчихээд
Хурдхан чамдаан очмоор ч юм шиг
Шиврэн шиврэх борооны энэ дусалтай цуг
Шөнөөр чамдаан уусан цэнгэмээр
Нарны эзгүйд догдолж хулжсан нойр
Намайг чамтай минь учруулах шиг
Зуны үдшийн гайхам энэ орой
Зүрхэнд минь уйтай хөг эгшиглүүлэх шиг...

2010.06.04
Улаанбаатар хот.

Чамайг санана

Хайрлаж шивнэсэн үг чинь
Замхарч арилаагүй байхад
Халамцаж согтсон сэтгэл минь
Зэрэглээ харуулдан гунисаар

Гуниж уйлах шиг саарал үүлнээс
Дусал дуслаар бороо шиврэхэд
Гуниг дүүрэн уйтай нүднээс минь
Бодол бодлоор нулимс дусласаар

Үүрээр мандсан нарнаас өөр
Илч мэдрээгүй өөрийгөөн би
Үйлгүй үдшийн салхийг ч
Илбээд өнгөрөхийг зөвшөөрсөнгүй

Циркийн олс шиг амьдралын гүүрээр
Тэнцэн ядан ганцаар гэлдрэхдээ
Цэнгэл, жаргалын дүүжин гүүрээр
Тэнэж одсон чамайгаа санана

2010.06.28
Улаанбаатар хот.

Үүл

Тэнгэр шиг хоосон сэтгэлийн минь
Тэртээ нэг үзүүрт чи үүл болон хөвнө
Заримдаа тэр үүл аадар буулган нулимс урсгана
Заримдаа салхи босгон хуй тавина
Өдөр хоног ээлжлэн урслаа ч
Өөр нэг нь сэтгэлд бодол хургасангүй
Газар дэлхий эргэн эргэлээ ч
Ганцхан тэр үүл тэндээ л үүрд үлдэнэ


2010.05.10
Улаанбаатар хот.

Санаж байна би....

Санаж байна маш их санаж байна
Сархадын исгэлэнд сэтгэл минь дарвихад
Салхины исгэрээнд дууг чинь сонсож
Сарны гэрэлд чамайгаан харах шиг
Хөнгөн хөгжмийн намуухан эгшигт
Хөл минь биш сэтгэл минь хийсч
Дуслах нулимс урсах гунигтай цуг
Дүр чинь сэтгэлд минь танц эргэх шиг
Маш их санаж байна би санаж байна
Маргааш ч чи минь байхгүй гэхээр
Сэрээд мартах зүүд бишийг мэдэрч
Сэтгэл минь хоосорч зүрх минь зүсэгдэх шиг
Санаж байна би....

2010.02.28
Улаанбаатар хот.

Сэтгэлд хөвөрсөн гуниг

Урсан долгилох мөрөн чи хаашаа зүглэнэ вэ?
Уйтгар гунигийг минь хамт аваад яваач
Ээжийн минь аягатай цайнд дусал болон ороод
Эрх охиных нь гунигийг хуваан тайтгаруулаач

Сэрүүн салхи чи аль зүг рүү явна вэ?
Сэтгэлд хургасан гунигийг минь хамт аван одооч
Найзын минь дотно үг яг одоо надад хэрэгтэй байгааг
Нэгхэн үгээр ч хамаагүй тэрэнд минь шивнээд өгөөч

Шиврэн орох борооны дусал чи хааш нь шингэнэ вэ?
Шархалж үлдсэн сэтгэлийг минь угаан одооч
Аавын минь хундагатай дарсанд дусал болон ороод
Амьдралын гашуунд хөл алдан согтоог минь дуулгаач

Урсан асгарах гомдлоон хөврүүлэн
Уйлж очоод тэдэндээн эрхэлмээр
Сэмжирч хөвөрсөн гунигаан аргадуулахаар
Сайхан тэдэндээн гүйгээд л очмоор

2010.04.17
Улаанбаатар хот.

Захианы хэсгээс

Сайн сууж байгаарай!
Залуу насаан номын хуудастай цуг эргүүлж суугаа андууд минь ээ
Зүүдлээд сэрэх зуур мартагдах зовлонг зовлонд үл тоон
Зуурдхан үзээд өнгөрөх жаргалыг жаргалд үл бодон
Зурж биш зорьж гаргасан замаар минь
Зулаа зулаагаан гишгэн явж гэртээн хурдан хариарай!
Зөвхөн өнөөдрийг ч бас маргаашийг ч бус
Зуун зуун өдрийг хамтдаан элээх
Зулзган бага насны минь зураг шиг сайхан андууд минь ээ
Сайн сууцгааж байгаарай!

Оюука нь.

2009.08.26
Cheongju, South Korea

Үеийн бүсгүйчүүлийнхээ өмнөөс хаа сайгүй тэнэж одсон харчуул та нарт

Бороотой үдшийн шавхаатай гудмаар
Бараатай замын хажуухнаар ирмэглэн алхалахдаан
Зүсэн зүйлийн сүүдэр бүхнээс би айхаан больсоон
Зүрх тэгтлээн бөнжигнөхөөн ч бас байсан

Минчийтэл улаасан гурван хуруугаа торноос салгахдаа
Монгол эрийн бахим гарыг үгүйлдэгээн ч байсан
Эвдэрч унасан модон сандалтай цуг
Эрхий хуруугаан хадаж орхичихоод ч орилохгүй болсон

Хүйт даасан хөнжилд шургалан орохдоо
Хаяж одсон харчуул та нарыг хаяадаа ч боддоггүй
Хатаж муудсан талх хоолыг хөргөгчнөөс гаргахдаа
Хамт хооллоогүйн чинь төлөө бухимдахаан ч больсон хаясан

Хаяадаа нэг эхнэртэй залуутай пиво уучихаад
Харих замдаан согтуу зоригийг тас сугавчилчихаад
Харамлаж хардахаан ч ойлгоогүй суугаа таануусыг бодож
Ход ход хөхөрсөөр харанхуй гэрт ганцаар ордог.

Хаа сайгүй тэнэж одсон
Харчуул та нарт бухимдахаан больж
Хацар гоо үеийн бүсгүйчүүл хэд хэдээрээн нийлж цуглаад
Хорвоог доргитол инээдээр булан наргиж цэнгэдэг ээ

2009.07.23
Cheongju, South Korea

Анир чимээгүйд дусалсан нулимс

Хоосорч үлдсэн сэтгэлд гунигийн лаа ноцож
Хөлдөж хоцорсон зүрхэнд халуун дуслаан унагалаа
Гуниг асгарсан хөгжмийн эгшигт уясахдаан
Горхилж урсах нулимсаан дийлсэнгүй мэгшлээ

Хэнийг ч хайрлахгүй хөлдүү сэтгэлдээн гоморхож
Хайрын ялгуухан эгшиглэнг хачин ихээр хүслээ
Хэнээр ч хайрлуулахыг хүсээгүй бардам сэтгэлээн зүхэж
Хатуурхаж омгорхсон хүйтэн үгсээн бодлоо

Аянга буулган сэтгэлийг минь ниргэсэн аялгуу
Анир чимээгүйд нулимс болон дусаллаа
Үүлгүй тэнгэрээс гэнэт асгарсан нулимс
Үдшийн бүрүйд гуниг болон замхарлаа

2009.07.20
Cheongju, South Korea

Эмзэг эрхтэн

Уг нь би их эмзэгхээн
Уруул хүрэх төдийд л гялтайчихдаг
Сайхан хүүхнүүд бол намайг андахгүй ээ
Санаа тавьж намайг дандаан гялаалгаж байдаг
Үзүүрийнх нь бяцхаан хэсгийг
Үсдэж татаад байлгүй үргэлжлүүлэн энхрийлж байдаг
Бяцхан бацаанууд бол нэмэргүй ээ
Буруу зөвгүй сугсчиж хаяад намайг дандаан гэмтээдэг
Ээ дээ ээж нар бол бүр аюул
Эрхлүүлнэ гэж ердөө ч байхгүй
Жоохон сахилгагүйтэх төдийд л
Жоотуу хүрзээр намайг гусаад хаядаг
Уг нь би их эмзэгхээн
Уул нэрийг минь хумс ингэдэг юм аа.


2009.07.22
Улаанбаатар хот.

Нэгэн муужгайн түүх

Гадаад далайн эрэгт гангарч ирсэн муужгай
Гудамжны гуталт мууртай гэр бүл болж
Хөл нийлэн алхсаар хөлгүй далайн эрэгт
Хөсрийн элсэнд хумсаан шигтгэн амьдрах болжээ

Хулгана зурам нугаслан хээр өссөн муужгай
Хаяа нэг хатаж үхсэн загасахнаар хооллоно.
Ээж ааваан айлгаж эрхэлж өссөн муужгай
Эр муужгайн гутлыг хүртэл маажна.

Удтал бодсоны эцэст уйтгарт амьдралаан зүхэж
Уугуул нутагтаан очихыг хүсэвч
Урд хойноосоон зүүгдсэн
Улаан нялзрай зулзагануудаан өрөвдөнө

Хаа нэгтээ таарах нутгийн муужгайн сургаар
Хатааж борцолсон хулгана зурам хүртэж
Хөлсөөн гартал таанцалж
Хөрст дэлхийд хөрвөөнө хөөрхий тэр муужгай

Ургамал зулгаан, гашуун ус долойж
Урд хормойгоор хойд хормойгоон нөхсөөр
Хорвоогийн хоног өдрийг
Хорогдож үл барагдам хором хоромоор туулна.

2009.07.27
Cheongju, South Korea

Амьдрал чи надаас юу хүснэ вэ

Алхам бүртээн би салаа замын уулзвар дээр
Асах гэрлэн дохиог хүлээн хүлээн зогсдог
Арайхийн гатлан алхаж байтал
Ахиад л гэрлэн дохио гялс хийдэг

Буцаж болдоггүй тэр олон салаа замаар
Буруу зөв гишгэлсээр л бэдэрсээр
Эцэс төгсгөлгүй тэр замаар
Эхээс төрснөөсөөн хойш мөлхөлсөөр л

Гар өргөн ганц машинд сууж үзсээн
Ганцхан хором яваад л тэрний дугуй элэгдсэн
Гарцаагүй хурдхан явах галт тэргийг хайж үзсээн
Ганцхан буудал явуулаад л намайг амбаардаад буулгасан

Дуунаас хурдан онгоц би олж чадах ч
Дутаасан бүхнийг чинь би олж чадахгүй болохоор
Хүсэхэд хясах бүхэнд чинь би хорсохгүйгээр
Хүссэн замаар чинь л би гэлдэрнэ ээ.

Амьдрал чи надаас хүссэн бүхнээн
Алгын чинээхэн зүрхийг минь ч адаг сүүлд нь
Авах бүхнээн авч одох болохоор
Аргадаж чамайг гуйхгүй ээ

Мурийлгаж зурсан зам дээгүүр чинь би
Маргааш ч гэсэн алхах л болно
Махийлгаж тавьсан тэвэн дээр чинь би
Махан хөлөөрөөн ч хамаагүй гишгээд л гарна

Гэгээтэй өдрийн дардан замаар
Гэгэлгэн дуутай би алхаад л гарна
Гэрэлтэй гэрэлгүй ч зорьсон зүгтээн
Гэлдрээд, гүйгээд инээгээд л очно.

2009.07.29
Cheongju, South Korea

Зогс, бүү урсга!

Гал урсдаг уу?
Урсаж байгаа шингэнд гал өгөөд үз
Сэтгэл урсдаг уу?
Тэмүүлж байгаа сэтгэлд зам зураад үз
Бороо урсдаг уу?
Агаар гээчийг алаг дэлхий мэтээр төсөөлөөд үз
Орон зай урсдаг уу?
Цаг хугацааг хурдаар туулж байна гэж төсөөлөөд үз

Урсдаггүй юм гэж байдаггүй
Урсгадаггүй баринтаг л гэж байдаг

Үндэстэн угсаатан урсдаг уу?
Эмс охид нь эрлийз цус эргэлдүүлбэл
Эргүүлэгт орсон мэт хурдан урсана
Хүн ард урсдаг уу?
Амиа бодон арилж байгаа нь
Ард нь үлдэж байгаагаас илүү бол урсана
Эх орон урсдаг уу?
Төрж байгаа нялхаст нь
Түм буман эрлийз байвал урсана
Загас урсдаг уу?
Зам зуур нь хаягдал бохир урсаад орвол
Зүгээр л дээш харж хэвтээд л урсчихна.
Эрдэнэс урсдаг уу?
Хилийн зураас дээр
Хэлтэрхий эрдэнэс олондоод ирвэл урсаж байгаагийнх

Урсдаггүй юм гэж байдаггүй
Урсгадаггүй баринтаг л гэж байдаг

Зогс, бүү урсга!

Oyuka 2009.06.04

Хэлэмгий доломгой хоёр луйварчин

Эртээ урьдийн цагт биш юм гэнэ
Энэ төрийн энх цагт юм гэнэ ээ
Хэлэмгий доломгой хоёр луйварчин
Хаан төрийн сэнтийг булаалдаж гэнэ
Хаанаас нь ч харсан хагарталаа баяжсан
Хаалгач байсан хоёр юм гэнэ ээ
Жижиг жижгээс луйвараан эхэлж
Жинхэнэ алдартан шиг төрхөөн хувиргаж гэнэ
Жижиг хорчгороос жинхэнэ бөмбөөлэй,
Том атигараас тонтгор түнтээлэй болтлоон баяжиж гэнэ
Ухаан гайгүй өөрийн дайснаан
Улс орон алгасаж цөллөгөнд явуулчихаад
Олон олон ядуу ардаа
Орон гэргүй тэнүүлч болгочихоод
Эрээн булчирхайгаан цочтол
Эрээ цээргүй цалчицгааж байна гэнэ
Би бол намбар one чи бол намхан бор
Бид бол жинхэнэ хонх чи бол хуурамч лонх
Өлсгөлөн ядуу ардынхаа
Өрх татах оосор бүчээр нь
Хоолой хоолойгоо ээлжилж боолцон
Хорин тэнэгийг дагуулан намирна
Өлөн зэлмүүн түмэн олны
Өл залгах боов боорцогоор нь
Өөд өөдөөсөөн чулуу нүүлгэлцэж
Өрх гэрийг үймээнд хутгана
Болдогсон бол та хоёрыг
Бор олсоор хүлж орхиод
Боолийн нийгмээс улсаан гаргаж
Бохир заваанаас төрөөн салгахымсан.

2009.05.13
Улаанбаатар хот.